บทที่ 19 เพื่อนกันไม่ให้ห่วงได้ยังไง
รัชณกรตอบกลับอย่างไม่ต้องคิด ความสับสนบังเกิดขึ้นในใจหญิงสาว อรุโณทัยรู้สึกใจสั่นแปลกๆ เมื่อเห็นความห่วงใยที่มีมากผิดปกติของรัชณกร เธอไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างต่อเนื่อง ปล่อยให้บุรุษวองคนน่งจ้องหน้ากันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อต่อไป
“โณโสด ฉันก็โสด…”
“นั่นมันอีกเรื่อง จะโสดไม่โสดไม่รู้ แต่เรื่องนี้มันคือความเหมาะสม เสร็จเรื่องแล้วก็รีบๆ ย้ายออกไปซะ” รัชณกรออกตัวไล่ นาวินยิ้มมุมปาก
“เรื่องนั้นค่อยว่ากันอีกที เอ้า ชน” นาวินยกแก้วเหล้าขึ้นอีก อรุโณทัยผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยกแก้วดื่มทีเดียวรวด ทั้งสามคนเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น คุยกันไปคุยกันมาจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงตี 2 ร้านกำลังจะปิดแล้ว พวกเขาจึงเดินออกมาจากร้าน
“ไอ้รัช ฉันต้องขอบใจแกมากเลยนะที่แนะนำคุณนาวินให้ฉันรู้จัก แล้วก็ขอบใจมากที่ช่วยคิดแผนนี้ให้ฉัน” อรุโณทัยตบบ่าเพื่อนดังป้าบๆ
“ไม่เป็นไรเว้ย เพื่อนกัน”
“แกกลับไปได้แล้ว ขับรถดีๆ เดี๋ยวฉันไปกับคุณนาวิน เอิ๊ก” เสียงลมขึ้นจากหญิงสาวไม่เหมาะกับความเป็นสุภาพสตรีเลยสักนิด รัชณกรตะงิดใจ ใจคอไม่ค่อยดีเมื่อเห็นหญิงสาวมีอาการเมาเดินไม่ตรงทางแบบนี้
“คืนนี้ฉันเมาว่ะแก คงขับรถกลับบ้านไม่ไหว”
“อ้าว”
“ฉันไปนอนกับไอ้วินที่คอนโดแกก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยมาเอารถ” ไม่พูดเปล่า รัชณกรยังเดินไปที่รถของนาวินโดยไม่รอให้เจ้าของคอนโดอนุญาต อรุโณทัยยกมือขึ้นเกาหัวตัวเอง ก่อนจะปล่อยให้ทุกอย่างเลยตามเลย นาวินออกอาการหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เขาขึ้นนั่งประจำที่คนขับแล้วออกรถกระชาก
พอถึงคอนโด คนที่อ้างว่าเมาจนขับรถกลับบ้านไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายประคองเจ้าของคอนโดที่เดินโซซัดโซเซขึ้นลิฟต์ รัชณกรไม่ปล่อยให้นาวินแตะต้องตัวอรุโณทัยเลยแม้แต่น้อย
“ไอ้รัช”
“แกไปเปิดประตูห้องไป” รัชณกรบอก นาวินหยิบคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง เขาพาหญิงสาวเข้าไปในห้องนอน ประคองเธอนอนลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม
“พอหัวถึงหมอนก็หลับเลย ยัยบ้า” รัชณกรบ่นแกมอมยิ้ม ชินแล้วกับคนเมาตรงหน้า สมัยก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็มีแต่เขากับเพื่อนอีกสองสามคนที่ต้องคอยเก็บกวาดอ้วกมัน เขาเดินตรงไปที่ห้องน้ำแล้วรินน้ำใส่กะละมัง หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากในตู้ มาเช็ดตัวให้เธอ รัชณกรเช็ดใบหน้า เช็ดลำคอ แล้วก็เช็ดแขนเพื่อให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น นาวินยืนกอดอกเอาตัวพิงกรอบประตูมองดูคนที่เป็นห่วงหญิงสาวมากเหลือเกิน เขามองภาพตรงหน้าแล้วก็ยิ้ม
“ดูแกเป็นห่วงโณ…”
“มันเป็นเพื่อนฉันนี่ ไม่ให้ห่วงมันได้ยังไง”
“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายความว่าดูเหมือนแกจะห่วงโณมากเกินกว่าเพื่อน” นาวินถามเสียงเรียบ รัชณกรชะงักมือที่กำลังเอาผ้าขนหนูเช็ดแขน
“แล้วถ้าฉันห่วงไอ้โณเกินกว่าเพื่อน แกจะทำไม มีปัญหาหรือไง” คำยอกย้อนเล่นเอานาวินหลุดสบถพรืดออกมา ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
“หมายความว่า…”
“ฉันเช็ดตัวเสร็จแล้ว เราออกไปข้างนอกเถอะ จะได้ให้มันนอนพัก พรุ่งนี้ต้องไปทำงานกันอีกไม่ใช่เหรอ”
“อืม”
